woensdag 6 november 2013

Verwerkingsopdracht 2 Vertelinstantie

Boeken kunnen verschillende vertelinstantie's hebben. We hebben een auctoriale vertelinstantie en een ik-vertelinstantie. Bij een auctoriale vertelinstantie is de verteller duidelijk aanwezig. Hij of zij is geen personage in het verhaal. Daarnaast heb je dus ook de ik-vertelinstantie, dan is de verteller wel een personage.

Er zijn meerdere verschillen tussen beide vertelinstantie's. Bij de auctoriale vertelinstantie zal de verteller commentaar kunnen leveren, hij staat buiten de verhaalgebeurtenissen, hij weet alles over alle personages. Dan heb je nog de ik-vertelinstantie. Hierbij wordt verteld vanuit de ogen van een van de personages, hij speelt dus mee in het verhaal, hij weet niet wat de andere personages denken, enkel wat hij zelf denkt. Je leert de andere personages enkel kennen door de gedachtes van de persoon door wie het verhaal wordt verteld en door wat de andere personages zeggen.

Bij beide vertelinstanties wordt je beïnvloed door de verteller. Bij de auctoriale vertelinstantie komt dat door het commentaar dat wordt geleverd. Bij de ik-vertelinstantie weet je alleen wat de verteller weet, hierdoor ga je meeleven met deze persoon. Ook wanneer iemand een verschrikkelijke misdaad heeft gepleegd, kun je toch meeleven met de verteller. Lees je dit verhaal daarentegen vanuit een auctoriale verteller, zou het best kunnen dat je een hekel krijgt aan dit personage.

Persoonlijk heb ik geen voorkeur voor een vertelinstantie. Ik vind beide soorten even fijn lezen, omdat ze allebei verschillend zijn. Door een verhaal te lezen vanuit een ik-vertelinstantie leef ik soms meer mee met een personage, maar als ik daarna nog eens over het verhaal ga nadenken, kan het zijn dat ik bedenk dat de personage eigenlijk helemaal niet zo aardig was. Lees ik een verhaal met een auctoriale vertelinstantie dan leef ik soms niet zo goed mee met de hoofdpersoon. Hierdoor zie ik het soms wel sneller als de hoofdpersoon helemaal niet zo sympathiek is.

Verhalen hebben dus verschillende vertelinstantie's. Een auctoriale vertelinstantie en een ik-vertelinstantie. Ieder persoon heeft zijn eigen voorkeur, ook kun je dus, net als ik, geen voorkeur hebben!

dinsdag 8 oktober 2013

Erik of het klein insectenboek

Erik of het klein insectenboek, bij het horen van die naam keek ik verbaasd. Wat voor titel is dat nou? Ik begreep het niet. Toch, nadat ik dit bijzondere boek gelezen had, vond ik dat het deze bijzondere titel verdiende. Over de kleine Erik, die nog kleiner werd. Zijn avonturen met de grote kleine insecten. Ieder dier zijn eigen gewoontes.
Godfried Bomans, die naam zal ik nooit vergeten. Dit boek vergeet ik ook nooit meer. Zo prachtig als hij kan beschrijven hoe het in de insectenwereld er aan toe gaat. Hoewel het niet geheel juist is volgens biologen, doet dat er voor mij niet toe. Zoals hij het kan vertellen, als je de extra poten, schilden, scharen en vleugels wegdenkt, kan het zo de mensenwereld wezen. Ieder dier wordt op zijn eigen manier beschreven. Ieder met zijn eigen karakter en houding. De kleine sterke vechters, de trage slakken, venijnige spinnen en de adellijke wespen, of wepsen, volgens Erik.
Alle dingen die Erik meemaakt, welke kleine jongen droomt daar tegenwoordig nog van? Met alle laptop's, ipad's en iphone's. De insecten doen er niet toe, het zijn slechts kleine hinderlijke wezentjes. Alle (kleine) prachtige en wonderlijke aspecten worden simpelweg vergeten. Neem nou de vorm en kleur van de vleugels van de vlinder. Hoeveel kleine jongens verzamelen er tegenwoordig nog vlinders, of verdiepen zich er zelfs maar in?
De traagheid van de slak, de duizend poten van de duizendpoot of de heldhaftige mieren. Uiteraard, iedereen weet het, de slak is traag, de duizendpoot heeft veel poten en mieren zijn sterk. Maar denk men er over na zoals Godfried Bomans dat kan? Dat geloof ik niet.
Na het lezen van dit prachtige boek, zal ik voortaan niet meer zomaar een klein insect kunnen doden. Als ik over het grasveld loop en ik zie alle kleine beestjes vliegen en werken, dan denk ik weer aan dit boek, dit prachtige boek.

dinsdag 1 oktober 2013

Verwerkingsopdracht 1: Omslag

Voor de omslag van de bundel Het moest maar eens gaan sneeuwen van Tjitske Jansen heb ik een ontwerp gemaakt. Ik ben geïnspireerd door de tekst Roeren in een beker ijs" kijk!.

Als ik aan het gedicht denk, denk ik aan vrolijkheid, puurheid, eerlijkheid, zomer en kinderen. Het doet me denken aan vroeger.
Daarom heb ik er voor gekozen om de omslag kinderlijk te laten lijken.


Dit is de omslag die ik heb gemaakt. Zoals te zien is, ziet hij er kinderlijk uit. Toch zie hij er niet kinderachtig uit, vind ik tenminste. Het meisje is te zien als 'Zorro'. In de laatste alinea staat: Met mijn Zorro-doek nog om en hopend dat de jongens mij niet zagen. Daarom staat er een jongen die omgekeerd naar haar toe staat. Ook heeft hij een beker in zijn handen, dat verwijst naar het roeren in een beker ijs. De fietsers bovenin staan voor de fietswedstrijden die worden genoemd. Links in het midden is ze madeliefjes aan het plukken. Daar is ze 100% meisje, ze draagt een roze jurk. 
De eenden steken de weg over 'eenden redden van de dood'. 
Ik heb een grote zon getekend, omdat, zoals ik al had beschreven, dit gedicht zomerse gevoelens oproept bij mij. Ook staat er rechtsboven in een ijsje, verwijzend naar mijn zomerse gevoelens, het 'sneeuwen', het is immers ijs en het roeren in een beker ijs, hoewel dit geen beker is. 


dinsdag 17 september 2013

Leesniveau

Lezen is een van mijn hobby's, ik lees graag en in de vakantie's lees ik ook erg veel. In de weken dat ik naar school moet lees ik meestal weinig, omdat er geen tijd voor is.

Mijn favoriete boeken zijn van Sarah Dessen, ik vind haar schrijfstijl erg fijn. Al haar boeken zijn Engels, ik lees de vertalingen. Het meest recente boek dat ik heb gelezen was 'Ik moet je iets vertellen'. Ik vond het een erg leuk boek, niet haar beste, maar wel leuk. Het was een boek waarbij ik niet wilde stoppen met lezen. Er waren veel dingen die je nog niet wist, en gaandeweg vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Flashback's waren er ook redelijk veel, toch was de verhaallijn weer makkelijk op te pakken. De gebeurtenissen in het boek zijn ook in het dagelijks leven mogelijk, dat vind ik altijd erg fijn bij een boek.



Een ander boek, dat ik ook redelijk recent gelezen heb is Fashionista van Julie Dam. Dit boek was absoluut niet moeilijk, het was een boek wat ik in de vakantie las. Het had nauwelijks tot geen flahsback's en is ook geen boek dat een indruk achterlaat bij mij. Het verhaal ging gewoon aan een stuk door. Ik vond het een leuk boek om bij te ontspannen, maar het was heel erg makkelijk te lezen.

Als laatste heb ik nog een tijdje terug de hele Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins gelezen. Ik vond het erg leuke boeken, maar niet realistisch, dat vind ik nooit zo leuk. Toch wist zij mij met haar geweldige schrijfstijl vast te houden. Ik wilde persée verder lezen. Opzich waren het geen hele lastige boeken.

Bij boeken die ik lees leef ik altijd erg mee met de hoofdpersoon, ik kan soms nog dagenlang na blijven denken over een boek.

Ik denk dat ik leesniveau  2 of 3 heb. 2, omdat die aansluiten bij de wereld van de lezer en dat vind ik altijd erg fijn. Alleen is de schrijfstijl van niveau 2 wel erg makkelijk en zitten er nauwelijks flashback's of open plekken in, dat wil ik dan weer wel hebben. Daarom zit ik denk ik toch iets meer bij niveau 3.

Ik heb er heel veel zin in om de boeken voor Nederlands te gaan lezen, omdat ik tijdens de schoolweken meestal niet veel tijd heb ervoor. Als het dan verplicht is zal ik er wel aan toe komen. Bovendien vind ik het erg leuk om te lezen en dan is het altijd makkelijker!