zondag 9 november 2014

Verwerkingsopdracht WO1 Woesten 1

Keuze opdracht 1, vergelijk beide recensies.
In deze opdracht zal ik de recensies van Chloé Vondenhoff en Irene Schoenmacker vergelijken.

Een tijdlang heb ik getwijfeld welk boek ik zal gaan lezen. Uiteindelijk gaf de bibliotheek de doorslag, toen alleen Woesten nog te leen was. Om eerlijk te zijn, ik ben verbaasd dat dit boek beschikbaar was. Het is echt een prachtig boek en ik kon niet meer stoppen met lezen. Voor mijn idee was het einde er al veel te snel, hoewel het toch een dik boek was!

Met allebei de recensies ben ik het ten dele eens. Met die van Chloé Vondenhoff meer dan die van Irene Schoenmacker.
Chloé Vondenhoff vergelijkt Woesten met een Jane Austen roman en Elisabeth met Lizzie uit Pride and Prejudice. Ik heb Pride and Prejudice nog niet gelezen, maar ik was het wel eens met de karaktereigenschappen die Vondenhoff aan Elisabeth geeft. Haar overgevoeligheid voor onrecht, met name die voor Nameloos zie je in het boek goed terugkomen. Ze is ontzettend nieuwsgierig en wil alles weten en dat hangt samen met haar liefde voor boeken, die ze dan vooral deelt met Mijnheer Funke.
Van Steenberge lijkt opzettelijk de fundamenten te leggen voor een dergelijk romantisch verhaal, om vervolgens de zeepbel extra hard te laten knappen. Met deze zin ben ik het het meest eens, in één zin vat Vondenhoff eigenlijk het hele verhaal samen. Prachtig. Elisabeth's leven lijkt perfect te gaan in het begin, dan trouwt ze een arts en dat is ook nog gelukkig, totdat Valentijn en Nameloos worden geboren. In een keer is alles weg, haar hele leven veranderd en in enkele bladzijden weet van Steenberge het verhaal te laten omslaan.
 Toch komt niet al het slechte als een bak ellende, zoals Irene Schoenmacker ook zegt. De narigheid stapelt zich langzaam op. Elk personage komt aan het woord, en dat wat slecht bleek is dan misschien toch minder slecht dan je dacht, en andersom.
Woesten is een roman die sterk begint en naar het einde toe zoetsappig afzwakt. Dit is bijna het tegenovergestelde van de zin van Vondenhoff die ik eerder citeerde. Volgens Schoenmacker begint het plot sterk (wat ik ook vind) en zwakt het dus zoetsappig af. Ook noemt Schoenmacker het eind-goede-al-goed een schril contrast met de zwartheid van de bladzijden. Ik vind Woesten niet zoetsappig afzwakken aan het eind. Het plot is sterk en dat blijft het ook. Ik snap de mening van het einde, maar ik vind het een mooi contrast met de eerdere narigheid. Eindelijk is er ook wat rust in het leven van Valentijn en Nameloos, voor het eerst kunnen ze allebei ook gelukkig zijn. Hoewel het eerst leek alsof Valentijn een goed leven had in tegenstelling tot Nameloos, denk ik dat hij het niet veel beter had dan Nameloos. Uiteraard, hij kreeg de aandacht van zijn vader wel, maar is dat echt de soort aandacht die hij nodig had?
Daarnaast noemt Schoenmacker de liefde in het boek de lijm voor alles wat er mis kan gaan in iemand leven. Ze noemt dit af en toe nogal storend. Ik ben het met haar eens dat de liefde wordt gebruikt om alles bij elkaar te houden, maar niet dat het storend is. Dit gezin is eigenlijk vanaf het begin al helemaal uit elkaar gevallen. Alleen de onvoorwaardelijke liefde tussen twee broers en een moeder voor haar kind houdt alles bij elkaar. Niet alleen de liefde van de twee broers, maar ook het leren respecteren van jezelf en alle onvolmaaktheden negeren zorgt ervoor dat alles uiteindelijk weer goedkomt.
Chloé Vondenhoff spreekt niet meer dan goed over van Steenberge. Schoenmacker vind van Steenberge ook een krachtige verteller en zegt dat hij zich goed kan inleven in personages. Met beide recensenten ben ik het op dit punt helemaal eens. 

Ik ben ontzettend blij dat ik dit boek heb kunnen lezen en ik raad het iedereen aan!

 

dinsdag 28 oktober 2014

Middeleeuwen opdracht Karel en de Elegast

 Het geluid van de brievenbus verstoorde de stille ochtend. Elegast stond met een zucht op en liet zijn ontbijt voor een moment in de steek. Snel nam hij alle brieven door tot hij de bankafschriften zag. De grijns op zijn gezicht liet niet veel te raden over. Hij at snel de rest van zijn boterham op en liep naar de computer. Vol goede moed begon hij weer mailtjes te schrijven en te verzenden. De nieuwe mailadressen die hij had gekregen van zijn goede vriend Jan kwamen goed te pas. Al snel was hij klaar. Hij opende zijn bankrekening en stortte het nieuwe bedrag over op een andere rekening.
 Een paar jaar geleden was het begonnen. Elegast was toen een trouwe werknemer bij een plaatselijk bedrijf. De zaken gingen al een tijdje niet goed en de manager moest mensen ontslaan. Het noodlottige toeval trof onder andere Elegast en samen met drie anderen kon hij vertrekken. Een nieuwe baan kon hij nergens meer vinden. Terwijl hij het saldo op zijn bankrekening steeds verder zag dalen, zag hij om zich heen dat sommige mensen met criminele activiteiten veel geld verdienden. Elegast verdiepte zich steeds meer in de mensenhandelaren die veel geld verdienden. Na een half jaar startte hij zijn eigen stichting en in het begin zamelde hij nog geld in. Met de opbrengsten wilde hij de mensenhandel bestrijden. Helaas waren de opbrengsten zo laag, dat de stichting bijna failliet ging. Tot hij het plan kreeg om het anders aan te pakken. In plaats van geld in te zamelen om mensenhandel te stoppen, leidde hij de mensenhandelaren om de tuin en probeerde hun geld af te pakken. Hij begon mailtjes en brieven te schrijven uit naam van de banken waar ze hun rekeningen hadden afgesloten. Via Jan kwam hij aan veel namen en adressen. Elegast wist niet waar Jan ze vandaan haalde, maar hij was er blij mee en vroeg er niet naar. Tot zijn grote vreugde werkte het plan en zag hij regelmatig grote bedragen op zijn bankrekening verschijnen. Het geld werd overgeboekt naar de rekening van de stichting. Het was meer dan genoeg om van te leven en om ook de mensenhandel te bestrijden.
 Een ping van de computer meldde een nieuw mailtje. Elegast keek tevreden naar het bericht en stuurde direct een antwoord terug. Elk mailtje was weer een stap vooruit. Een stap naar een veiligere wereld, een wereld zonder mensenhandel.

vrijdag 13 juni 2014

Hersenschimmen

Ons groepje heeft ´Hersenschimmen´ van J. Bernlef gelezen. Dit boek vertelt het verhaal van Maarten, een man met alzheimer. Wij verwachtten dat we de gedachtegang van een alzheimerpatiënt zouden volgen om inzicht in zijn leven te krijgen. We hadden al veel lovends over het boek gehoord en kozen daarom speciaal deze uit. Het boek voldeed inderdaad aan onze verwachtingen, maar wel jammer vonden wij, dat je alleen Maarten goed leert kennen en zijn omgeving niet. Er is namelijk maar één verhaallijn: de dement wordende Maarten. 
Aan het eind van het boek denkt Maarte het volgende: ‘'In het leven terug ? . . . maar waar is zo iets gebleven ? . . . is er wel zo iets? . . . of was gewoon alles inbeelding van het hoofd? . . . hersenschimmen’. Hiermee wordt bedoeld dat Maartens leven uiteindelijk alleen nog bestaat uit illusies (hersenschimmen). Hij herkent personen maar vaag en is onbewust van zijn omgeving geworden. Daarom luidt de titel: 'Hersenschimmen'. 
De belangrijkste personages zijn Maarten Klein en zijn vrouw Vera. Ze hebben samen twee kinderen. Ze komen oorspronkelijk uit Nederland, maar wonen nu in Gloucester, in de Amerikaanse staat Massachusetts. Al snel wordt duidelijk dat  Maarten lijdt aan alzheimer en zijn geheugen langzaam verliest. Het verhaal wordt steeds lastiger te begrijpen, want de gedachtes van Maarten worden steeds onduidelijker. Op een bepaald moment herkent Maarten zelfs Vera niet meer, waardoor haar minder belangrijk wordt. Andere personages zijn Dokter Eardly, Phil Taylor -een gezinshulp- en Ellen Robin -een vriendin van Vera-. Deze personen speelden echter een minder belangrijke rol.
Het verhaal zit vol open plekken. Veel dingen die worden geschreven roepen vraagtekens op. Veel van deze vragen blijven onbeantwoord, omdat Maarten het zelf ook niet weet. Het einde is open, dan is er bijna niets meer van de ‘echte’ Maarten over en zijn gedachten zijn alleen nog een soort schimmen.
De vertelinstantie in het boek is de ik-vertelinstantie. Je leest het boek met Maarten als de ik-persoon. Het verhaal wordt verteld in de tegenwoordige tijd en er worden geen vooruitwijzingen gegeven. Hij is ook de focalisator, alleen van hem weet je wat hij denkt en voelt.
Het dementeren duurt natuurlijk veel langer dan 221 bladzijden, dus er is sprake van versnelling. Ook heeft de lezer veel te maken met flashbacks. Maarten denkt vaak terug aan het verleden en soms denkt hij zelfs weer in het verleden te leven.
Het thema is dementie. Maarten ontwikkelt zich van een vergeetachtige man tot iemand die totaal de weg kwijt is. Deze overgang is voor de lezer duidelijk, doordat je zelf ook steeds minder van het verhaal gaat begrijpen. Maarten krijgt door de dementie moeite met praten en kan uiteindelijk zelfs niet eens meer de Engelse taal begrijpen.
Wij vonden dit boek dus erg mooi en bijzonder. Bernlef heeft geen alledaagse schrijfstijl: op een of andere manier weet hij de lezer echt in het verhaal te trekken. Een verbazingwekkende prestatie om zo de aftakeling van dementerend persoon te kunnen beschrijven.

De discussie verliep prima, we hadden allemaal wel ongeveer dezelfde mening over het boek. Aan de ene kant was dat wel jammer, omdat je op die manier geen visies ziet van mensen die het boek niet zo goed vonden. We hadden na de discussie de onderwerpen die in het gezamenlijke verslag moesten komen verdeeld. Dit ging prima! Helaas was de tekst eerst bijna 1000 woorden lang en hebben we ons best moeten doen om hem korter te maken.
Ik heb van deze opdracht geleerd om echt goed om te gaan met de theorie uit de syllabus, en dan niet op een kort verhaaltje, maar op een heel boek. Dit was moeilijker, maar ook leuker om te doen.
Hersenschimmen was een boek op niveau 3, ik vond dit prima te doen. Ik denk dat ik de volgende keer weer een boek op niveau 3 lees, maar misschien ga ik niveau 4 proberen. De boeken 'twee koffers vol' en 'Marte Jacobs' lijken mij erg leuk om te lezen! Als ik een boek van niveau 4 neem, dan ga ik waarschijnlijk voor het boek 'een schitterend gebrek'.

vrijdag 21 februari 2014

Why I love this book A.Betoog

Het Diner, hoewel de titel in eerste instantie simpel lijkt, blijkt het boek zelf dit allerminst te zijn. Zo sprankelend van originaliteit vind je ze niet vaak. Bij het pakken van dit boek was ik in eerste instantie een beetje aarzelend. De flaptekst van het boek overtuigde mij uiteindelijk, hoewel dit soort boeken in het genre valt dat ik normaal gesproken niet lees. Van psychologische romans hou ik niet zo, maar na het lezen van dit boek, weet ik toch echt wel zeker dat het een bestseller is.

Zoals eerder genoemd, heeft dit boek dus een verbluffend simpele titel, maar de binnenkant van het boek is complex. De hoofdpersoon, Paul Lohman, is radeloos als hij erachter komt wat zijn zoon en neefje hebben gedaan. Een misdrijf, dat de rest van hun hele leven zal beïnvloeden. Bij een diner met zijn broer, Serge Lohman, en hun echtgenotes moeten ze het over hun kinderen hebben. Gedurende het hele boek hangt een onplezierige spanning tussen hen in, je weet niet wanneer en hoe deze spanning zal breken. Loopt het wel goed af? Gaandeweg kom je erachter dat de broers elkaar niet zo liggen, er staan een hoop conflicten tussen hen in. Niet alleen de broers hebben conflicten met elkaar, maar ook Serge met zijn vrouw en met Paul's vrouw.

Naast de conflicten met elkaar, heeft Paul ook menige innerlijke conflicten: wat moet hij doen? Moet hij vertellen wat zijn zoon heeft gedaan, en daarmee diens toekomst op het spel zetten? Langzamerhand kom je erachter wat zijn zoon allemaal heeft gedaan. Terwijl het boek steeds spannender wordt, kom je erachter dat je vele dingen nog niet weet. Om de spanning op te voeren, beschrijft Herman Koch ieder gerecht, de kleine details niet overslaand. Een andere manier die hij gebruikt om de spanning op te bouwen is door onverwachte wendingen in het boek te stoppen. Hierbij speelt af en toe het lot ook een belangrijke rol. 

De karakters zelf veranderen niet zozeer tijdens het boek, maar voor je gevoel wel. Aan het begin zijn de meeste karakters nog oppervlakkig, maar hoe meer je te weten komt over ze, hoe menselijker ze worden. Elk karakter is redelijk buitensporig, maar nog wel geloofwaardig. Serge denkt enkel aan zichzelf en als hij iets wil, dan wil hij dat nu. Hoewel Paul nogal een agressieve manier van handelen kan hebben, weet hij sympathie op te wekken, waardoor je van hem gaat houden. Hij is in feite ook een slachtoffer van de misdaad, weliswaar op een andere manier. 

De karakters en de emoties van de personages kom je vooral te weten door hun acties, gedachtes en woorden. In het boek zitten veel flash-back's waardoor je steeds iets meer te weten komt. Op deze manier denkt Paul ook na over alles wat gebeurd is, maar kan hij de druk van dit geheim nog wel aan?

Al met al is Het Diner dus een zeer spannend en verfrissend boek. Er zit veel originaliteit in en een prachtige manier van vertellen door Herman Koch. Voor mij is het dus zeker weten een geweldige bestseller!




Ik was nooit in Isfahaan verfilmd

Na het boek Ik was nooit in Isfahaan van Tommy Wieringa te hebben gelezen, bleef het verhaal immuunsysteem mij het beste bij. Ik vond de beschrijving van de geïsoleerde westerling, vergeleken met de vrije en hartelijke buitenlander prachtig. Tevens vind ik de woordkeuze van de heer Wieringa uitstekend, er worden prachtige vergelijkingen gemaakt, onder andere de vergelijking met het prikkeldraad. Na enkele overwegingen hebben we daarom besloten om dat verhaal te verfilmen. In het filmpje wordt (een deel van) het verhaal voorgelezen, ondersteund door filmmateriaal.

Omdat ik het filmpje niet zelf ge-upload kreeg, kunt u via deze link het filmpje bekijken.