Keuze opdracht 1, vergelijk beide recensies.
In deze opdracht zal ik de recensies van Chloé Vondenhoff en Irene Schoenmacker vergelijken.
Een tijdlang heb ik getwijfeld welk boek ik zal gaan lezen. Uiteindelijk gaf de bibliotheek de doorslag, toen alleen Woesten nog te leen was. Om eerlijk te zijn, ik ben verbaasd dat dit boek beschikbaar was. Het is echt een prachtig boek en ik kon niet meer stoppen met lezen. Voor mijn idee was het einde er al veel te snel, hoewel het toch een dik boek was!
Met allebei de recensies ben ik het ten dele eens. Met die van Chloé Vondenhoff meer dan die van Irene Schoenmacker.
Chloé Vondenhoff vergelijkt Woesten met een Jane Austen roman en Elisabeth met Lizzie uit Pride and Prejudice. Ik heb Pride and Prejudice nog niet gelezen, maar ik was het wel eens met de karaktereigenschappen die Vondenhoff aan Elisabeth geeft. Haar overgevoeligheid voor onrecht, met name die voor Nameloos zie je in het boek goed terugkomen. Ze is ontzettend nieuwsgierig en wil alles weten en dat hangt samen met haar liefde voor boeken, die ze dan vooral deelt met Mijnheer Funke.
Van
Steenberge lijkt opzettelijk de fundamenten te leggen voor een dergelijk
romantisch verhaal, om vervolgens de zeepbel extra hard te laten knappen. Met deze zin ben ik het het meest eens, in één zin vat Vondenhoff eigenlijk het hele verhaal samen. Prachtig. Elisabeth's leven lijkt perfect te gaan in het begin, dan trouwt ze een arts en dat is ook nog gelukkig, totdat Valentijn en Nameloos worden geboren. In een keer is alles weg, haar hele leven veranderd en in enkele bladzijden weet van Steenberge het verhaal te laten omslaan.
Toch komt niet al het slechte als een bak ellende, zoals Irene Schoenmacker ook zegt. De narigheid stapelt zich langzaam op. Elk personage komt aan het woord, en dat wat slecht bleek is dan misschien toch minder slecht dan je dacht, en andersom.
Woesten is een roman die sterk begint en naar het einde toe
zoetsappig afzwakt. Dit is bijna het tegenovergestelde van de zin van Vondenhoff die ik eerder citeerde. Volgens Schoenmacker begint het plot sterk (wat ik ook vind) en zwakt het dus zoetsappig af. Ook noemt Schoenmacker het eind-goede-al-goed een schril contrast met de zwartheid van de bladzijden. Ik vind Woesten niet zoetsappig afzwakken aan het eind. Het plot is sterk en dat blijft het ook. Ik snap de mening van het einde, maar ik vind het een mooi contrast met de eerdere narigheid. Eindelijk is er ook wat rust in het leven van Valentijn en Nameloos, voor het eerst kunnen ze allebei ook gelukkig zijn. Hoewel het eerst leek alsof Valentijn een goed leven had in tegenstelling tot Nameloos, denk ik dat hij het niet veel beter had dan Nameloos. Uiteraard, hij kreeg de aandacht van zijn vader wel, maar is dat echt de soort aandacht die hij nodig had?
Daarnaast noemt Schoenmacker de liefde in het boek de lijm voor alles wat er mis kan gaan in iemand leven. Ze noemt dit af en toe nogal storend. Ik ben het met haar eens dat de liefde wordt gebruikt om alles bij elkaar te houden, maar niet dat het storend is. Dit gezin is eigenlijk vanaf het begin al helemaal uit elkaar gevallen. Alleen de onvoorwaardelijke liefde tussen twee broers en een moeder voor haar kind houdt alles bij elkaar. Niet alleen de liefde van de twee broers, maar ook het leren respecteren van jezelf en alle onvolmaaktheden negeren zorgt ervoor dat alles uiteindelijk weer goedkomt.
Chloé Vondenhoff spreekt niet meer dan goed over van Steenberge. Schoenmacker vind van Steenberge ook een krachtige verteller en zegt dat hij zich goed kan inleven in personages. Met beide recensenten ben ik het op dit punt helemaal eens.
Ik ben ontzettend blij dat ik dit boek heb kunnen lezen en ik raad het iedereen aan!
Hi Helene,
BeantwoordenVerwijderenJe hebt een goed stuk tekst geschreven.
Als ik jou was had ik het allemaal wel wat overzichtelijker gedaan, zodat iedereen goed kan begrijpen wat ik eigenlijk met elkaar vergelijk. Ik heb het namelijk nu twee keer moeten doorlezen om het goed te begrijpen.
Ik heb twee grammaticale fouten gezien namelijk: ´Elisabeth's leven lijkt perfect te gaan in het begin, dan trouwt ze een arts en dat is ook nog gelukkig, totdat Valentijn en Nameloos worden geboren.´ Je hebt het opeens over dat dat ook nog gelukkig is, maar wat is dat?
Ten tweede moet het eind-goed-al-goed zijn in plaats van ´eind-goede-al-goed´.
Voor de rest heb je goed je best gedaan, en je tekst goed afgesloten.
Groetjes,
Sara Khoshnaw